Φεβ 4

Αντιπολίτευση σε ένα παράλληλο σύμπαν - άρθρο στην ιστοσελίδα liberal.gr

Αν παρακολουθήσει κανείς τη χολερική αντιπολίτευση που ασκείται από το ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της κυβέρνησης- τα ζήσαμε για άλλη μία φορά τις τελευταίες μέρες στη Βουλή- θα νομίσει ότι βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα και όχι στην Ελλάδα.

Θα νομίσει ότι βρίσκεται σε μία χώρα με μία εκδικητική κυβέρνηση που της αρέσει να τιμωρεί τους πολίτες και κατ’ επέκταση τους ψηφοφόρους της. Μία κυβέρνηση αυτοκαταστροφική που δε θέλει να κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Μία κυβέρνηση που έχει βαλθεί να διαλύσει τελικά όχι μόνο την ίδια τη χώρα, αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό!

Σίγουρα πάντως, ο πολίτης που θα πιστέψει τις κατηγορίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης εναντίον της κυβέρνησης, δε θα πιστέψει ότι βρίσκεται σε μία χώρα που απέκρουσε με επιτυχία την Τουρκία στον Έβρο και στο Αιγαίο. Δε θα πιστέψει ότι βρίσκεται σε μία χώρα με πολυδιάστατη διπλωματία, που ενισχύει σταθερά την αμυντική της θωράκιση με την αγορά φρεγατών και πολεμικών αεροπλάνων.

Σε μία χώρα που κατάφερε να ελέγξει το μεταναστευτικό. Που προχώρησε με ταχείς ρυθμούς το ψηφιακό κράτος. Που ανέπτυξε ένα πρόγραμμα εμβολιασμών για τον κορoνοϊό, το οποίο κέρδισε επαίνους διεθνώς. Που έδωσε πάνω από 43 δισεκατομμύρια ευρώ για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας. Και σε καμία περίπτωση δε θα πιστέψει, ακούγοντας την αντιπολίτευση που ασκείται στην κυβέρνηση, ότι βρίσκεται σε μία χώρα η οποία για το 2021 θα πετύχει ανάπτυξη που θα βρίσκεται γύρω, και πολύ πιθανόν πάνω από το 8%!

Η χώρα την οποία περιγράφω είναι φυσικά γνωστή σε όλους μας. Διότι, οι πολιτικές που περιέγραψα, λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα. Όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης - ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ- πολιτεύονται σαν να μην τις βλέπουν. Καταδεικνύοντας ότι είναι οπαδοί του: «Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Αυτό φαίνεται να είναι το σύνθημα που τους οδηγεί.

Την εικόνα όμως αντιπολίτευσης που κινείται σε ένα άλλο, παράλληλο σύμπαν, δίνουν και οι κατηγορίες που εκτοξεύουν εναντίον μας για όσα κάνουμε στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Ό,τι και αν είναι αυτό που κάνουμε, «ανάλγητους» μας ανεβάζουν, «αντεργατικούς» μας κατεβάζουν. Και το εντυπωσιακό είναι ότι συνεχίζουν ανερυθρίαστα την ίδια αντιπολίτευση, ενώ η πραγματικότητα τους διαψεύδει καθημερινά και συνεχώς.

Μιλάνε για ανάλγητη πολιτική, ενώ το ποσοστό της ανεργίας από 17,2% που ήταν το καλοκαίρι του 2019, έχει πέσει το 12,7% τον περασμένο Δεκέμβριο. Μιλάνε για αντεργατική πολιτική, ενώ το εισόδημα του εργαζομένου που αμείβεται με κατώτατο μισθό, χάρη στις φορολογικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης, στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και στη μικρή πρώτη αύξηση του κατώτατου μισθού, αυξάνεται 4% με 5,5% ετησίως. Μιλάνε για αντικοινωνική αντίληψη, ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζει το Μάιο μία σημαντική, δεύτερη αύξηση για τον κατώτατο μισθό και για τους χαμηλόμισθους.

Διερωτώμαι, τι θα πουν όλοι αυτοί στους πολίτες που τους πιστεύουν ακόμα, όταν η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας θα ξεκινήσει σε μερικούς μήνες να παίρνει «σάρκα και οστά» λειτουργώντας στην πράξη ως εγγύηση για τα ωράρια και τις υπερωρίες των εργαζομένων; Τι θα πουν στους ίδιους πολίτες, όταν οι τελευταίοι αντιληφθούν, ότι τριπλασιάστηκαν οι ρυθμοί με τους οποίους προχωρούν τα προγράμματα του ΟΑΕΔ σε σχέση με την περίοδο που βρισκόταν στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ότι πέρασε μία Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση με τους «ατομικούς κουμπαράδες» για τη Νέα Γενιά, η οποία οδηγεί, με βάση την ευρωπαϊκή εμπειρία, σε επικουρικές συντάξεις για τους νέους που θα είναι από 43% έως 68% υψηλότερες από τις σημερινές. Και ότι την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έχει πετύχει την τελευταία χρονιά ρεκόρ όλων των εποχών στην έκδοση των συντάξεων: Από τις 123.000 το 2019, πήγαμε στις 161.000 το 2020 και στις 225.000 το 2021!

Και δεν είναι μόνο αυτά. Αυτοί συνεχίζουν με το χαλασμένο τους κασετόφωνο, ενώ τα Αναπηρικά Επιδόματα αυξήθηκαν κατά 12%, το Επίδομα Παιδιού κατά 14% και το Επίδομα Στέγασης κατά 34%. Ενώ προωθούμε τον Προσωπικό Βοηθό και την Κάρτα Αναπηρίας για τα Άτομα με Αναπηρία. Ενώ δόθηκε το επίδομα των 2.000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται. Ενώ προωθούνται προγράμματα όπως οι «Νταντάδες της Γειτονιάς», για τη φύλαξη βρεφών σε περιοχές με χαμηλή πυκνότητα σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Και όμως, όλα όσα περιγράφω, δε γίνονται κάπου αλλού. Γίνονται εδώ, στην Ελλάδα. Είναι πολιτικές της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Είναι πολιτικές τις οποίες προωθούμε και εφαρμόζουμε στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Και είναι μέρος των ευρύτερων αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλαγές που βελτιώνουν τη ζωή των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Που έχουν σαν αποτέλεσμα, 2,5 χρόνια μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση να έχει ένα σαφές προβάδισμα σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Και είναι αυτή η πραγματικότητα που τρομάζει την αντιπολίτευση, ιδίως το ΣΥΡΙΖΑ. Οδηγώντας τους να κάνουν το μόνο που γνωρίζουν να κάνουν. Να ασκούν δηλαδή τοξική και χωρίς μέτρο αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση, που με το «επεισόδιο Πολάκη» στη Βουλή, πήρε πλέον «χουλιγκανικά» χαρακτηριστικά. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει κεντροαριστερούς και αριστερούς συνολικά. Διότι, φαντάζομαι, άλλο Αριστερά και άλλο πολιτικός χουλιγκανισμός.

Η κυβέρνηση και η χώρα αντιμετώπισαν τελευταία- και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν- μία σειρά από προβλήματα: την κλιματική κρίση, το μεταναστευτικό, την όξυνση με την Τουρκία, την πανδημία, την οικονομική κρίση που αυτή προκάλεσε. Είναι απέναντι σε αυτό τον πρωτόγνωρο συνδυασμό προκλήσεων που η κυβέρνηση αυτή, παρά τα όποια λάθη της, παράγει μετρήσιμο έργο.

Και είμαστε αποφασισμένοι να μην αφήσουμε την τοξική και εκτός τόπου και χρόνου αντιπολίτευση που μας ασκείται, να μας αποπροσανατολίσει από το στόχο μας. Που είναι να συνεχίσουμε στο δρόμο της σοβαρότητας, της σταθερότητας και της προοπτικής!

Ιαν 17

Οι θαυματουργές ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΕΦΚΑ - άρθρο στην ιστοσελίδα liberal.gr

Φέραμε νομοσχέδιο για τον ΕΦΚΑ και ξεκίνησε πάλι η κασέτα: Παράδοση σε ιδιωτικά συμφέροντα, υπονόμευση του δημόσιου χαρακτήρα, αμφισβήτηση του κοινωνικού προσώπου του ΕΦΚΑ. Από τα γνωστά κασετόφωνα φυσικά: τον ΣΥΡΙΖΑ και τους λοιπούς «προοδευτικούς», οι οποίοι επαναλαμβάνουν για μια ακόμα φορά τα ίδια συνθήματα και τις ίδιες ανακοινώσεις ό,τι και αν κάνουμε.

Η κατάσταση στον ΕΦΚΑ και τους προκατόχους του στην κοινωνική ασφάλιση είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες. Για όποιον τυχόν παριστάνει ότι δεν το γνωρίζει υπενθυμίζω ότι στην έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη ο ΕΦΚΑ μόνος του συγκεντρώνει το 48% των παραπόνων του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Για αυτό και έχει ξεκινήσει μια ουσιαστική προσπάθεια για την ανάταξη και τον εκσυγχρονισμό του. Μαζί ξεκίνησαν και οι κασέτες με τα γνωστά συνθήματα.

Στην αρχή ήταν η ομάδα έργου για τις εκκρεμείς συντάξεις και η θέσπιση της προκαταβολής σύνταξης που η αξιωματική αντιπολίτευση τα παρουσίασε ως ημίμετρα. Μετά ήταν οι πιστοποιημένοι λογιστές και δικηγόροι για την επιτάχυνση της έκδοσης συντάξεων που θεωρήθηκαν προπομπός της ιδιωτικοποίησης του Οργανισμού. Και σήμερα εναντιώνονται με μένος και στο νομοσχέδιο για τον εκσυγχρονισμό του ΕΦΚΑ θεωρώντας το βάρβαρο και αντισυνταγματικό! Πιστεύουν δηλαδή πως με τα ίδια υλικά και με την ίδια νοοτροπία (που είδαμε πού μας οδήγησε), θα γίνουν θαύματα και ο ΕΦΚΑ θα μεταμορφωθεί σε πρότυπο δημόσιου οργανισμού!

Ο ΕΦΚΑ βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι και αυτό γιατί καλείται να λύσει οριστικά τα δομικά προβλήματα που κληρονόμησε από συστάσεως του από την τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μια ενοποίηση των ασφαλιστικών Ταμείων που έμεινε εν πολλοίς στα χαρτιά, χωρίς ψηφιοποίηση δομών και υπηρεσιών, χωρίς οργανόγραμμα και ενιαίες διαδικασίες διοίκησης. 

Η πρόοδος που έχει γίνει τους τελευταίους μήνες είναι σημαντική σε όλα τα επίπεδα, αλλά δεν φτάνει. Οι ληξιπρόθεσμες συντάξεις μειώθηκαν κατά 50.000 σε σχέση με έναν χρόνο πριν, φτάνοντας τις 83.000 τον Νοέμβριο. Το 2021 αποδείχθηκε η καλύτερη χρονιά για τον ΕΦΚΑ καθώς εκδόθηκαν πάνω από 225.000 νέες συντάξεις. Τέθηκε σε λειτουργία ο Πύργος Ελέγχου για την καθημερινή ηλεκτρονική παρακολούθηση των εκκρεμοτήτων αλλά και της προόδου σε όλη την Ελλάδα. Επιπλέον, τέθηκε σε λειτουργία ο ενιαίος αριθμός εξυπηρέτησης 1555, όπου μέσα σε 5 μήνες διαχειρίστηκε πάνω από 900.000 κλήσεις.

Ωστόσο τα δομικά προβλήματα του Οργανισμού σε θέματα οργάνωσης, προμηθειών, ελέγχου και διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού παραμένουν και δεν μπορούν να λυθούν παρά μόνο με δραστικές αλλαγές και σε μόνιμη βάση. Το νομοσχέδιο που θέσαμε προς δημόσια διαβούλευση υπηρετεί τον στόχο για ένα νέο ΕΦΚΑ ευρωπαϊκών προδιαγραφών που θα είναι πιο αποτελεσματικός, πιο παραγωγικός και κυρίως πιο φιλικός προς τους ασφαλισμένους και που δεν θα θυμίζει σε τίποτε τον ΕΦΚΑ των χρόνιων παθογενειών, που πρωταγωνιστεί σε ιστορίες καθημερινής τρέλας και ταλαιπωρίας.

Αντί λοιπόν να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και να συμφωνήσει στην ανάγκη επίλυσης των προβλημάτων που σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος δημιούργησε, στέκεται απέναντι σε κάθε αλλαγή, ακόμα και στις πλέον αναγκαίες!

Γιατί λοιπόν οι γνωστοί προοδευτικοί αντιδρούν επειδή πάμε να εκσυγχρονίσουμε το σύστημα προμηθειών του Οργανισμού; Είναι ικανοποιημένοι που χρειάζεται 4 και 5 μήνες για την προμήθεια ενός εκτυπωτή ή μιας οθόνης υπολογιστή; Συμφωνούν στο να βασανίζονται οι ίδιοι οι υπάλληλοι του ΕΦΚΑ που χρειάζονται σύγχρονο εξοπλισμό για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους;

Γιατί όλοι αυτοί εναντιώνονται στη σύσταση εταιρίας ειδικού σκοπού για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας; Είναι ικανοποιημένοι που σχεδόν το 20% του συνόλου της ακίνητης περιουσίας, με αντικειμενική αξία άνω του 1 δισ. ευρώ, μένει αναξιοποίητο;

Γιατί άραγε είναι αντίθετοι στο να θεσμοθετήσουμε δίκαια bonus για τους υπαλλήλους του ΕΦΚΑ προκειμένου να αυξήσουν την αποδοτικότητα τους και να κερδίσουν επιπλέον χρήματα;

Γιατί διαφωνούν με την επιτάχυνση των πειθαρχικών διαδικασιών; Σήμερα έχουν συσσωρευθεί πάνω από 1.200 καταγγελίες πολιτών για κακή ή ανεπαρκή εξυπηρέτηση που ο ΕΦΚΑ αδυνατεί να διερευνήσει εγκαίρως καθώς ο μέσος χρόνος ολοκλήρωσης της έρευνας είναι 2 χρόνια. Το νομοσχέδιο προβλέπει τη σύσταση αυτοτελούς Μονάδας Εσωτερικών Ερευνών με επικεφαλής πρώην ανώτερο δικαστικό για τη καλύτερη διαχείριση των καταγγελιών. Παράλληλα προβλέπει και την έξοδο των συνδικαλιστών από τα Πειθαρχικά Συμβούλια καθώς δεν είναι δουλειά του συνδικαλιστή να κρίνει υποθέσεις που διερευνώνται πειθαρχικά! Είναι άραγε όλα αυτά τόσο κακά και μαύρα;

Αλλά ακόμα, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικά απαξιώνει με το καλημέρα την πρόθεσή μας για ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού του Οργανισμού και την απασχόληση στελεχών τόσο από τον ιδιωτικό όσο και από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τριετή συμβόλαια και με δυνατότητα άπαξ ανανέωσης σε θέσεις διευθυντών; Η ανανέωση αυτή θεωρούν ότι θα γίνει με κάποιο θαύμα; Τους ενοχλεί υποτίθεται ότι θα υπάρξουν ειδικά κίνητρα προσέλκυσης για τις θέσεις των Γενικών Διευθυντών και των Διευθυντών.

Απλό ερώτημα: Ποιος θα αφήσει την δουλειά και την καριέρα του στον ιδιωτικό τομέα για να απασχοληθεί για 3 χρόνια στον ΕΦΚΑ, με δυνατότητα ανανέωσης μια μόνο φορά, προκειμένου να προσφέρει την τεχνογνωσία και τις ικανότητες του για τον εκσυγχρονισμό του Οργανισμού, αν αυτό δεν συνοδεύεται με τα αντίστοιχα κίνητρα; Είναι ερώτημα που νομίζω απαντήθηκε στη πράξη από την ίδια τη ζωή στη περίπτωση της ΔΕΗ, όπου έμπειρα στελέχη από τον ιδιωτικό τομέα μπήκαν στον Οργανισμό και κατάφεραν σε σύντομο χρονικό διάστημα όχι μόνο να σώσουν την ΔΕΗ από την κατάρρευση, αλλά και να την επαναφέρουν στον ρόλο του πρωταγωνιστή των ενεργειακών εξελίξεων στη χώρα.

Αντί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιδρά αντιπαραγωγικά υπερασπιζόμενος ορισμένους συνδικαλιστές και μιλώντας μόνο για την ανάγκη προσλήψεων -στις οποίες ούτως ή άλλως θα προχωρήσουμε, με προσλήψεις οικονομολόγων και εξειδικευμένων στην πληροφορική- θα ήταν πιο ωφέλιμο για τον ίδιο, αλλά και για την χώρα να συνδράμει με προτάσεις και ιδέες στο υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για τον εκσυγχρονισμό του πιο προβληματικού Οργανισμού.

Μέχρι να το αποφασίσει, εμείς συνεχίζουμε να συντασσόμαστε με τους πολλούς και όχι με την βολή των λίγων που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Εμείς συντασσόμαστε με τους ασφαλισμένους και ο ΣΥΡΙΖΑ με τα δόγματά του. Εμείς προωθούμε ιδέες κοινής λογικής για την ανανέωση του ΕΦΚΑ και εκείνοι πιστεύουν στα θαύματα των δογμάτων τους: αλλαγές με ακινησία. Ένας νέος ορισμός της προόδου.

Οκτ 21

Η «ανάδελφη» ελληνική αριστερά, μεταξύ τοξικότητας και παραδοξότητας - άρθρο στην ιστοσελίδα liberal.gr

Κάποτε είχε λεχθεί ότι «είμαστε Έθνος ανάδελφον». Είναι μια μεγάλη αλήθεια που επιβεβαιώνεται κάθε μέρα. Για άλλους λόγους, ίσως, σε σχέση με εκείνους για τους οποίους είχε λεχθεί η φράση αυτή, αλλά πάντως έτσι συμβαίνει.

Δείτε τις διαφορές μεταξύ των κομμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γερμανία, οι Σοσιαλδημοκράτες τάσσονται υπέρ του κοινωνικού κράτους, οι Πράσινοι υπέρ των θαρραλέων πολιτικών για το περιβάλλον, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Στη Βρετανία, αρκετές πολιτικές δυνάμεις ήταν υπέρ του Brexit, άλλες εναντίον. Στη Γαλλία, υπάρχουν δυνάμεις πιο ανεκτικές απέναντι στη μετανάστευση και άλλες που είναι πιο σκληρές.

Δεν θέλω να πω, φυσικά, ότι τέτοιου είδους διαφορετικές απόψεις δεν εκφράζονται και στην Ελλάδα. Αλίμονο! Δείτε, όμως, τι παρατηρείται στην Ελλάδα στο πλαίσιο μιας «καταπληκτικής», ενίοτε και εξωφρενικής μοναδικότητας:

  • Οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών τάσσονται, στο πλαίσιο μιας «προοδευτικής» μάλιστα αντίληψης, εναντίον της αξιολόγησης. Προσέξτε: Όχι της αξιολόγησης σε ατομική βάση, αλλά της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Τι και αν γίνεται σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες; Τι και αν δεν θα έχει κάποια δυσμενή συνέπεια για τους ίδιους, αλλά θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο βελτίωσης της εκπαίδευσης; Εκείνοι είναι απέναντι. Το ίδιο και όλα τα κόμματα που θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος του «προοδευτικού τόξου». Και το κάνουν αυτό έχοντας απέναντι και τους μισούς τουλάχιστον ψηφοφόρους τους όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Γιατί επιμένουν; Βγάλτε άκρη!
  • Πάρτε τον αυθαίρετο χώρο που έχτισαν αντεξουσιαστές μέσα στο Πολυτεχνείο, ή τον ξυλοδαρμό φοιτητή της ΑΣΟΕΕ από ομάδα αγνώστων επειδή έχει διαφορετικές με αυτούς πολιτικές απόψεις. Και, σκεφτείτε τι θα συνέβαινε, αν όλα αυτά τα είχε κάνει η Χρυσή Αυγή. Θα είχαν, φυσικά, καταδικαστεί από την πρώτη στιγμή και από όλους. Και δικαίως. Διότι όλα αυτά είναι εξωφρενικές ενέργειες. Στις περιπτώσεις αυτές όμως, που οι συγκεκριμένες ενέργειες έγιναν από ακτιβιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, δεν υπήρξε σχεδόν καμία ενόχληση. Διότι, προφανώς, θεωρείται ότι αυτό το τμήμα της αριστεράς, όπως και το σύνολο της αριστεράς, έχει περάσει από την «κολυμβήθρα του Σιλωάμ»!
  • Τρίτο παράδειγμα: Η απεργία πείνας του Κουφοντίνα. Εάν είχε κάνει απεργία πείνας κάποιος της Χρυσής Αυγής, ο Μιχαλολιάκος ή ο Ρουπακιάς, και ζητούσε να αποφυλακιστεί, άραγε δεν θα είχε ξεσηκωθεί ένα κύμα δίκαιας αγανάκτησης, ακόμη και με το αίτημα της αποφυλάκισης; Στην περίπτωση Κουφοντίνα, όμως, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε «σημαία» του την υπόθεση, πέρα από κάθε λογική και έχοντας, και πάλι απέναντι τους μισούς και πάνω ψηφοφόρους του!
  • Τέταρτο παράδειγμα: Πριν λίγες μέρες αναδείχθηκε το θέμα με τις εκκρεμείς συντάξεις χηρείας του ΝΑΤ. Όταν επισήμανα το αυτονόητο, παίρνοντας το μέρος των γυναικών που είχαν χάσει τους άντρες τους και που το κράτους τις ταλαιπωρεί χρόνια τώρα, χωρίς να τους δίνει τη σύνταξη- σημειώνοντας μάλιστα ότι έχει περάσει σχετικός νόμος για αυτό και πρέπει απλώς να διαβαστεί και να εφαρμοστεί από τους υπαλλήλους- 50 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πήραν το μέρος, όχι των αδικημένων γυναικών- ζητώντας ίσως εξηγήσεις από την κυβέρνηση γιατί ο νόμος πέρασε μόνο τώρα και όχι κάποιους μήνες νωρίτερα- αλλά πήραν το μέρος των υπαλλήλων που δεν έδιναν τις συντάξεις! Δηλαδή, μεταξύ πολύ λίγων, δεκάδων ή έστω εκατοντάδων υπαλλήλων και 6,5 εκατομμυρίων ασφαλισμένων και συνταξιούχων, η «προοδευτική» αξιωματική αντιπολίτευση πήρε το μέρος των πρώτων!

Όλα αυτά έρχονται να αποδείξουν το «ανάδελφον» του Έθνους μας που λέγαμε στην αρχή. Έρχονται να καταδείξουν ότι στην Ελλάδα πρέπει να δίνεις συνεχώς μάχες για το αυτονόητο. Μάχες με αυτούς που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και αδιαφορούν για τη μεγάλη πλειονότητα των ανυπεράσπιστων Ελλήνων, προκειμένου να υπερασπιστούν συντεχνίες ή ακόμη και αραχνιασμένα δόγματα. Και το κάνουν μάλιστα αυτό πολύ συχνά επιστρατεύοντας μία τοξικότητα η οποία «δηλητηριάζει» τη δημόσια σφαίρα.

Είναι, άραγε, προοδευτικό να μην αντιδρά κανείς απέναντι σε αυτά που έγιναν στο Πολυτεχνείο και στην ΑΣΟΕΕ;

Είναι, άραγε, σύγχρονη αντίληψη η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση Κουφοντίνα και μάλιστα κόντρα στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης;

Είναι φιλολαϊκή προσέγγιση να τάσσονται 50 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με λίγους δημοσίους υπαλλήλους και ενάντια στα εκατομμύρια των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων;

Είναι προφανές ότι, με αυτή της τη στάση, η αντιπολίτευση βλάπτει τον εαυτό της. Διότι αποξενώνεται από μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Βλάπτει όμως και τον τόπο. Διότι, ενώ θα έπρεπε να είναι προσηλωμένη σε μια πολιτική κριτική απέναντι στην κυβέρνηση και την πολιτική της (φόροι, ιδιωτικοποιήσεις, κοινωνική, περιβαλλοντική πολιτική κ.ο.κ.) από τη δική της φυσικά σκοπιά, εκείνη επικεντρώνεται είτε σε δόγματα που χαρακτήριζαν το ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν απλώς ένα μικρό κόμμα της αριστεράς, είτε στην κάλυψη απαράδεκτων αντιλήψεων και συμπεριφορών οι οποίες απλώς ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο, τους ανυπεράσπιστους Έλληνες, τους αδύνατους.

Τι άλλο είναι, παρά συνηγορία υπέρ της αδιαφάνειας, της αναξιοκρατίας και των χαμηλών επιδόσεων στην εκπαίδευση, η στήριξη της προσπάθειας να μην εφαρμοστεί η αξιολόγηση στις σχολικές μονάδες;

Τι άλλο είναι, παρά στήριξη ενός νοσηρού κλίματος στα πανεπιστήμια, η απουσία μιας ριζικής, κατηγορηματικής και δραστικής καταδίκης φαινομένων που μας διακρίνουν από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η βία και ο ετσιθελισμός στα πανεπιστήμια;

Και, τι άλλο είναι, παρά αγνόηση των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου, το να τάσσεται κανείς υπέρ της όποιας συμπεριφοράς υπαλλήλων του ΕΦΚΑ, απλώς και μόνο διότι πρόκειται για δημόσιους υπαλλήλους; Όταν ακόμη και οι «κολλημένοι» με το Δημόσιο, θα έπρεπε να θυμούνται ότι η συμπεριφορά αυτή μπορεί να αποβαίνει βασανιστική για άλλους δημοσίους υπαλλήλους ή έστω συνταξιούχους του Δημοσίου. Ούτε τα δόγματα τους δεν μπορούν να υπηρετήσουν δηλαδή τελικά, με αυτή την στενόμυαλη και παραπάνω από δογματική αντιπολίτευση!

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς δεν είναι μόνο ανεκτό, αλλά και επιβαλλόμενο να υπάρχουν πολιτικές διαφορές σε πολλά θέματα. Δεν μπορεί όμως σε μία χώρα όπως είναι η Ελλάδα, η οποία έχει ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία από μία πολύ μεγάλη κρίση, να αναλώνεται ένα πολύ μεγάλο μέρος, όχι μόνο του δημόσιου διαλόγου, αλλά και των προσπαθειών που καταβάλει η κυβέρνηση και η Δημόσια Διοίκηση, για την επικράτηση του αυτονόητου. Πολιτικών, δηλαδή, που είναι αποδεκτές τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά σε όλο τον κόσμο και, πάντως, σε όλες τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης!

Οι Έλληνες είναι προφανές ότι έχουμε τις ιδιαιτερότητές μας, όπως και κάθε λαός. Σίγουρα είμαστε περήφανοι για πολλές από αυτές: Το φιλότιμο, τη φιλοξενία, το επιχειρηματικό δαιμόνιο. Επίσης, όμως, είναι σίγουρο ότι πρέπει να κλείσουμε με αυτό το κεφάλαιο της παραδοξότητας. Το να παίζουμε δηλαδή «πετροπόλεμο» για πράγματα τα οποία μπορούν να διευθετηθούν, κοιτώντας απλώς τι συμβαίνει στις άλλες προηγμένες χώρες. Και αυτοί που πρέπει να το κλείσουν πρώτα απ’όλα είναι αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους «προοδευτικούς» και κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν ότι είναι, όχι μόνο φορείς μιας τοξικής πολιτικής συμπεριφοράς, αλλά και δογματικοί υποστηρικτές ανήκουστων για προηγμένες χώρες αντιλήψεων!

Ιουλ 26

Τα διλήμματα για τον κατώτατο μισθό - άρθρο στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Το ύψος του κατώτατου μισθού θα καθοριστεί με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου τη Δευτέρα. Έτσι προβλέπει ο νόμος 4172/2013 και αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε και επί ΣΥΡΙΖΑ το 2019.

Πριν από την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, έχουν προηγηθεί τοποθετήσεις τόσο των κοινωνικών εταίρων όσο και επιστημονικών ινστιτούτων και ιδρυμάτων, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος, το ΚΕΠΕ κλπ. Το μοντέλο αυτό εφαρμόζεται σε 13 από τις 21 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν νομοθετημένο κατώτατο μισθό, διότι οι υπόλοιπες δεν έχουν.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση λαμβάνει υπόψη της τις προτάσεις των εργοδοτών, των εργαζομένων, των ινστιτούτων και των ειδικών που περιγράφει ο νόμος και καταλήγει στη δική της πρόταση με βάση την οικονομική συγκυρία, τις αντοχές της οικονομίας και τις προοπτικές της χώρας. Με κλαδικές και άλλες συμβάσεις δεν αποκλείεται φυσικά περαιτέρω αύξηση των μισθών.

Αυτή την ώρα, ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα είναι 650 ευρώ, χωρίς να υπολογιστούν τα δώρα, ποσό που τελικά αντιστοιχεί σε 758 ευρώ με 12 μηνιαίες καταβολές. Στο ποσό αυτό υπάρχουν προσαυξήσεις που αντιστοιχούν σε τριετίες για υπαλλήλους που είχαν προσληφθεί πριν από το 2012. Οι προσαυξήσεις για τους εν λόγω υπαλλήλους ξεκινούν από 10% και φτάνουν το 30%. Όλα αυτά τοποθετούν την Ελλάδα να είναι 11η σε σχέση με τις 21 χώρες της ΕΕ που έχουν κατώτατο μισθό και 13η, εάν ληφθεί υπόψη η αγοραστική δύναμη.

Η πανδημία έθεσε την ελληνική οικονομία σε τροχιά ύφεσης. Η μείωση του ΑΕΠ για το 2020 ανήλθε σε 8,2%. Η παραγωγικότητα για τον ίδιο λόγο μειώθηκε κατά 6,9%. Ενώ το μοναδιαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε κατά 7,6%. Από την άλλη πλευρά, για το 2021 και το 2022, τόσο το Υπουργείο Οικονομικών όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπουν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης- 3,6% το Υπουργείο Οικονομικών και 4,2% η Ευρωπαϊκή Επιτροπή- μικρή αύξηση της απασχόλησης, σημαντική αύξηση της παραγωγικότητας και μια κάποια αύξηση του επιπέδου τιμών.

Στη διετία που έχει περάσει από τις τελευταίες εκλογές, η κυβέρνηση στήριξε 3 εκατομμύρια εργαζόμενους και ανέργους με ένα ποσό που αντιστοιχεί σε περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της πανδημίας. Δεν επαιρόμαστε για αυτό. Στις δυσκολίες όμως κάναμε ό,τι μπορούσαμε για τη στήριξη των εργαζομένων και των ανέργων. Την ίδια στιγμή, με τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων που εφάρμοσε η κυβέρνηση, επήλθε αύξηση της αγοραστικής τους δύναμης κατά 1,63%.

Αυτά είναι τα στοιχεία. Δεν έχω αυταπάτες ότι, όποια και να είναι η απόφαση της κυβέρνησης τη Δευτέρα, η αντιπολίτευση θα μας κατηγορήσει για αναλγησία.

Δεν θέλω να υπενθυμίσω την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, αλλά και τη μείωση του αφορολόγητου ορίου επί ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε σε αντίστοιχη μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων. Θέλω όμως να υπογραμμίσω ότι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τόσο τη στήριξη που είχαν από τη δική μας κυβέρνηση σε συνθήκες μιας πρωτοφανούς κρίσεως όσο και ότι μόνο σε αυτή την κυβέρνηση μπορούν να ελπίζουν. Ξέρουν οι εργαζόμενοι ότι, παρά τις συνέπειες της κρίσης του κορωνοϊού, η κυβέρνηση πορεύεται με γνώμονα τη σταθερή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του κόσμου της εργασίας, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις ανάγκες της οικονομίας.

Μόνο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να εγγυηθεί μία θετική προοπτική για τους εργαζομένους, διότι πολύ απλά έχει αποδείξει ότι μπορεί να εγγυηθεί τη στήριξη των επενδύσεων, τις θέσεις εργασίας, την προοπτική μιας σταθερής οικονομικής ανάπτυξης και, επομένως, την προοπτική βελτίωσης του εισοδήματος των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν ζητούν συνθήματα και μεγάλα λόγια. Ζητούν σοβαρή και πραγματικά αναπτυξιακή οικονομική πολιτική!

Ιουλ 13

Το νέο θεσμικό πλαίσιο για την τηλεργασία - άρθρο στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο νόμος 4808/2021 για την Προστασία της Εργασίας είναι ένας νόμος ο οποίος ανταποκρίνεται στις κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο, επικαιροποιώντας και προσαρμόζοντας αναλόγως την εργασιακή νομοθεσία. 

Αυτό κάνει με την εισαγωγή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας για τον έλεγχο και την πάταξη της «μαύρης» εργασίας και της εισφοροδιαφυγής. Με την αναβάθμιση του ΣΕΠΕ σε Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας, έτσι ώστε να μην κατηγορείται πως επηρεάζεται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Με τη δυνατότητα “ συμφιλίωσης” της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής των εργαζομένων, με αίτημά τους για κατάλληλη διευθέτηση του χρόνου εργασίας τους. Την πληρωμένη άδεια πατρότητος 14 ημερών σε κάθε πατέρα, όταν γεννιέται το παιδί του, αλλά και την προστασία του από απόλυση για 6 μήνες. Την επιδοτούμενη από τον ΟΑΕΔ γονική άδεια δύο μηνών και για τους δύο γονείς. Την εξίσωση εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων. Τα μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια των αυτοαπασχολούμενων εργαζομένων σε delivery και κούριερ. Την ενίσχυση των υπερωριών στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, έτσι ώστε να διευκολύνονται επιχειρήσεις που έχουν αυξημένες ανάγκες σε ορισμένες περιόδους του χρόνου και εργαζόμενοι που θέλουν να εργαστούν και να πληρωθούν τις υπερωρίες τους κατά 40% περισσότερο. Την λειτουργία ορισμένων κλάδων τις Κυριακές για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Τη μείωση του γραφειοκρατικού βάρους για τις επιχειρήσεις με την αναβάθμιση του ΕΡΓΑΝΗ σε ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ. Οι νέοι ευρωπαϊκοί κανόνες για τις απεργίες και τον συνδικαλισμό. 

Τον ίδιο σκοπό προσαρμογής της Ελλάδας στις ραγδαίες εξελίξεις στην αγορά εργασίας διεθνώς, υπηρετούν και οι διατάξεις για την τηλεργασία. Μία πραγματικότητα η οποία ήδη είχε αρχίσει να γίνεται ορατή λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων. Αλλά η οποία επιταχύνθηκε ακόμη περισσότερο με την πανδημία. Ήταν για χιλιάδες εργαζομένους η μοναδική ασφαλής επιλογή απασχόλησης κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης. Επέτρεψε τη συνέχιση της λειτουργίας επιχειρήσεων, της εκπαιδευτικής διαδικασίας κ.α. και διευκόλυνε γονείς ανηλίκων, φροντιστές ατόμων με ειδικές ανάγκες κλπ. να παραμείνουν στην αγορά εργασίας. 

Αυτή η δυνατότητα με τα τόσα οφέλη για τους εργαζομένους δεν ήταν ωστόσο επαρκώς ρυθμισμένη μέχρι πρόσφατα από την ελληνική νομοθεσία. Κάτι που δημιούργησε προβλήματα, ιδίως ως προς την προστασία του ελεύθερου χρόνου και των δικαιωμάτων τους. Και για αυτό ήταν αναγκαία μια νομοθετική παρέμβαση. 

Οι διατάξεις για την τηλεργασία που ψηφίστηκαν ως μέρος του νόμου Προστασίας της Εργασίας, εισάγουν ένα από τα πιο προοδευτικά θεσμικά πλαίσια για την τηλεργασία στην Ευρώπη. Επισημαίνω τα σημαντικότερα σημεία:

  •  Η τηλεργασία εφαρμόζεται μετά από συμφωνία εργοδοτών και εργαζομένων. Αυτός είναι ο κανόνας. Μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί να εφαρμοστεί από τον εργοδότη και μόνο για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας (και σχετική κυβερνητική απόφαση). Ενώ, μπορεί να εφαρμοστεί μονομερώς με αίτηση του εργαζομένου, σε περίπτωση τεκμηριωμένου κινδύνου της υγείας του.
  • Ορίζεται ρητώς ότι ο εργοδότης αναλαμβάνει το κόστος του εξοπλισμού για την τηλεργασία, καθώς και το κόστος των τηλεπικοινωνιών, της συντήρησης του εξοπλισμού και της αποκατάστασης των βλαβών.
  • Απαγορεύεται η χρήση της κάμερας (web cam) για τον έλεγχο της απόδοσης του εργαζομένου.
  • Ορίζεται ότι οι τηλεργαζόμενοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους εργαζομένους εντός των εγκαταστάσεων της επιχείρησης.
  • Θεσπίζεται το «δικαίωμα αποσύνδεσης», δηλαδή το δικαίωμα κάθε τηλεργαζόμενου να απέχει από την παροχή εργασίας με τηλεφωνικό, ηλεκτρονικό ή ψηφιακό τρόπο, εκτός ωραρίου εργασίας και κατά τη διάρκεια των αδειών του. Με τον τρόπο αυτό, προστατεύεται το κατοχυρωμένο 8ωρο, αλλά και η πενθήμερη εργασία. Η Ελλάδα είναι μάλιστα μόλις η τρίτη χώρα στην ΕΕ και τον ΟΟΣΑ μετά την Γαλλία και την Ιταλία που θεσπίζει το σχετικό δικαίωμα. 

Αυτές τις ρυθμίσεις για την τηλεργασία τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, προεξάρχοντος φυσικά του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τις στήριξαν! Ήταν και αυτό ένα ακόμη επεισόδιο στην κωμική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ στα εργασιακά. Ο οποίος, από τη μια πλευρά κατήγγειλε το νομοσχέδιο ως «τρισκατάρατο». Από την άλλη πλευρά ψήφισε τις μισές περίπου διατάξεις του. Αλλά, ταυτόχρονα, άφησε εκτός λίστας των διατάξεων που υπερψήφισε, κάποιες με τις οποίες κάθε λογικός άνθρωπος θα συμφωνούσε, όπως είναι οι διατάξεις για την τηλεργασία. Για τέτοιο πολιτικό βέρτιγκο μιλάμε! 

Εμείς, και στα θέματα της τηλεργασίας, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα του νομοσχεδίου, ακολουθήσαμε τον ευρωπαϊκό δρόμο. Το δρόμο της στήριξης της ανάπτυξης και της προστασίας των εργαζομένων. Και για αυτό το λόγο θεωρούμε ότι, καθώς στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα οι διατάξεις του νόμου αυτού θα αρχίζουν να εφαρμόζονται, η ίδια η εφαρμογή τους θα μας δικαιώσει στην πράξη!